Παιδί μου εσύ σούπερ σταρ!

Πας σε μια μουσική, καλλιτεχνική, γιορταστική εκδήλωση στην οποία συμμετέχουν και πιτσιρίκια και αδυνατείς να πλησιάσεις από την κοσμοπλημμύρα μπαμπάδων, μαμάδων, παππούδων, γιαγιάδων, μπαρμπάδων, θειάδων που έχουν πιάσει τις πρώτες-πρώτες θέσεις με το δεξί χέρι υψωμένο να βιντεοσκοπούν με το κινητό το «καμάρι τους», το παιδί, το εγγόνι, το ανίψι. Μέχρι εδώ καλά- λογικό και κατανοητό να θες να καμαρώσεις «το δικό σου παιδί». Το να αδειάζει όμως εντελώς ο χώρος μόλις τελειώσει αυτό που παρουσιάζουν τα παιδιά κι ενώ η εκδήλωση έχει και συνέχεια, άλλα δρώμενα, άλλες συμμετοχές, άλλους ανθρώπους που ίδρωσαν να προετοιμάσουν κάτι για το κοινό της περιοχής, πώς να το κρίνουμε και πώς να το σχολιάσουμε; Αντί γονείς, παππούδες και λοιποί συγγενείς να
πουν στα παιδιά «ας καθίσουμε να δούμε όλοι μαζί την όμορφη εκδήλωση», γυρίζουν την πλάτη στα όσα διαδραματίζονται μπροστά τους για να σπεύσουν στην κοντινότερη καφετέρια και το πλησιέστερο σουβλατζίδικο- κάτι που θα μπορούσε, βεβαίως, να γίνει στο τέλος της όποιας διοργάνωσης.