Πόλεις του Νότου

Οι νέες οικοδομές που αναγείρονται διαρκώς, τα ανακαινιζόμενα κτίρια, σπίτια και μαγαζιά, στις κωμοπόλεις του κρητικού νότου,  δίνουν μια εικόνα «αναγέννησης» που βασίζεται ωστόσο εξ ολοκλήρου στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Ωστόσο, παράλληλα έργα αναβάθμισης σε δημόσιους χώρους, δρόμους, πλατείες, πεζοδρόμια, αναπλάσεις & εξωραϊσμούς, δυστυχώς δεν βλέπουμε, αντίθετα η συνολική εικόνα αντί να βελτιώνεται γίνεται όλο και χειρότερη. Η σκληρή αλήθεια είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού: Μια βόλτα σε κεντρικά σημεία είναι αρκετή για να διαπιστώσει κανείς την προβληματική εικόνα η οποία  χρειάζεται να γίνουν πολλά για να αντιστραφεί. Κάποιες εξαγγελίες για έργα αναπλάσεων θα χρειαστούν το χρόνο τους -ή για να ακριβολογούμε, τα χρόνια τους- μέχρι να πραγματοποιηθούν- και ο τρόπος υλοποίησης τους είναι ένα ζητούμενο. Ίδωμεν.

Κάθε Καλοκαίρι βιώνουμε το δράμα του να ζεις, εν μέσω υψηλών θερμοκρασιών, αποπνικτικής άπνοιας και συχνής λειψυδρίας σε κωμοπόλεις που δεν διαθέτουν ίχνος πρασίνου και σκιάς, με το τσιμέντο α κυριαρχεί παντού και τους πολλούς επισκέπτες, λόγω εποχής, να βιάζονται να εγκαταλείψουν όσο γίνεται πιο γρήγορα το «φλεγόμενο» αστικό ιστό.  Πεζοδρομήσεις, δενδροφυτεύσεις, αναπλάσεις σε κεντρικά σημεία -σε συνεννόηση με τους επαγγελματίες και τους κατοίκους, η γνώμη των οποίων πρέπει να υπολογίζεται- θα έπρεπε να αποτελούν προτεραιότητα καθώς η ποιότητα της ζωής μας θα έπρεπε να είναι προτεραιότητα μας.

Οι εποχές τρέχουν,  ο κόσμος προχωρεί, αλλά οι υποδομές μας μένουν στάσιμες χωρίς να συγχρονίζονται με όσα η σύγχρονη πραγματικότητα απαιτεί. Η ασφυκτική κατάσταση που επικρατεί στο κυκλοφοριακό, μέσα στις κωμοπόλεις μας, έχει ξεπεράσει προ πολλού κάθε όριο, με καθημερινά «μποτιλιαρίσματα», οδικό χάος, συχνά τροχαία στις διασταυρώσεις, προστριβές οδηγών, δυσκολίες στη διάβαση των πεζών το περπάτημα των οποίων γίνεται μέσω μύριων εμποδίων- ειδικά για ηλικιωμένους, γονείς με μωρουδιακά καρότσια, ΑμεΑ.

Ένα θέμα που θα έπρεπε να έχει λυθεί χθες, με παρακαμπτήριους δρόμους και δημιουργία χώρων στάθμευσης , παραμένει στο «σημείο μηδέν» και γίνεται κάθε μέρα όλο και οξύτερο. Τι φταίει αλήθεια,  κι ενώ το μέλλον του τόπου μας, που έχει τεράστια περιθώρια ανάπτυξης,  είναι εδώ, εμείς του γυρνάμε την πλάτη;