Θέμα εμπιστοσύνης

Στον ορυμαγδό της οικονομικής κρίσης, η οποία μετατράπηκε αναπόφευκτα και σε κρίση πολιτική και κοινωνική, κόμματα και πολιτικοί μέτρησαν ζημιές και… ωφέλειες. Ζημιωμένες βγήκαν φυσικά -και ποιος θα πει άδικα;-  οι παρατάξεις που κυβερνούσαν όλες τις δεκαετίες που προηγήθηκαν και ωφελημένοι όσοι από το μετερίζι της αντιπολίτευσης έταξαν στους πολίτες, ελαφρά τη καρδία, έξοδο από τα τεράστια προβλήματα χωρίς μέτρα, χωρίς θυσίες, χωρίς «μνημόνια». Ο λαός απογοητευμένος και απηυδισμένος από τους «παλιούς» πολιτικούς, έχοντας χάσει κάθε εμπιστοσύνη στις ικανότητες τους, αλλά και στις προθέσεις τους, να τον βγάλουν από τη δίνη της οικονομικής κρίσης εμπιστεύτηκε στα τυφλά τους «νέους» και άφθαρτους στην πολιτική, έστω και αν η παράταξη τους, ενσωμάτωσε με άνεση και χωρίς ενδοιασμούς και πρόσωπα από τα… «αμαρτωλά» κόμματα του παρελθόντος. Ο κόσμος είχε μέγιστη ανάγκη να πιστέψει σε μια ουσιαστική αλλαγή, μια ανατροπή, μια νέα κατάσταση που θα αποτελούσε και τιμωρία για τους επί χρόνια διαχειριστές της εξουσίας οι οποίοι και θεωρούνται ως οι κύριοι υπεύθυνοι για την κατάντια μας.

Μόλις ωστόσο οι αντιπολιτευόμενοι ανέλαβαν την εξουσία και αφού μεσολάβησε ένα μεγάλο διάστημα παλινωδιών και πισωγυρισμάτων -την ώρα που η χώρα δεν είχε χρόνο για ξόδεμα και κάθε καθυστέρηση απλώς διόγκωνε τα ήδη γιγάντια προβλήματα της- ξέχασαν υποσχέσεις και …επαναστατικές διαθέσεις και εφάρμοσαν τα ίδια -και χειρότερα- με τους προηγούμενους. Το ότι βάπτισαν τους επιτηρητές μας «θεσμούς» και ότι οι συναντήσεις μαζί τους δεν γινόταν (δωρεάν) σε υπουργεία αλλά (επί αλμυρή πληρωμή) σε κεντρικό πολυτελές ξενοδοχείο της πρωτεύουσας όπου τα κυβερνητικά μας στελέχη δεν κουβαλούσαν χαρτοφύλακες αλλά σακίδια πλάτης , είναι απλώς μια… γραφική πινελιά που δεν αλλάζει τίποτα επί της ουσίας που είναι μία: Ο λαός ξεγελάστηκε για μια ακόμα φορά πιστεύοντας στα θαύματα των προεκλογικών μπαλκονιών. Ας πρόσεχε. Η απότομη στροφή των νυν κυβερνώντων που άλλα έταξαν και (εντελώς) άλλα εφάρμοσαν επέφερε ένα ακόμα πλήγμα στην εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους πολιτικούς. Πλήγμα καίριο και φοβόμαστε αθεράπευτο και ιδιαίτερα επικίνδυνο καθώς μπροστά στην πεποίθηση «όλοι ίδιοι είναι» οι οπαδοί των άκρων και οι εχθροί της δημοκρατίας βρίσκουν ολοένα και πιο εύφορο έδαφος να σπείρουν τις ιδέες τους.