Άκου να δεις…

Στη μάχη των εντυπώσεων στα μαρμαρένια αλώνια του διαδικτύου η «δημοσιογραφία» (με πολλά εισαγωγικά) έχει προ πολλού ξεφύγει. Υπερβολές, ανακρίβειες, αναλήθειες, μισές αλήθειες και φανταστικά σενάρια γεμίζουν το μελανοδοχείο όπου βουτούν την πένα τους κάποιοι «δημοσιογράφοι» (με πολλά εισαγωγικά) πριν γράψουν το κείμενο τους, μεταφορικά βεβαίως μιλώντας αφού χρησιμοποιούν πληκτρολόγιο,  για να κερδίσουν τα «κλικ» και το κείμενο τους να διαβαστεί από όσο γίνεται περισσότερους. Με κάθε θυσία- και πρωτίστως θυσία της δεοντολογίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι φανταστικοί διάλογοι ή μονόλογοι προσώπων που απασχολούν  τη δημοσιότητα για κάποιο αρνητικό συμβάν. Μέχρι και «τι λένε» οι… φωνές που «ακούγονται», υποτίθεται  πίσω από κλειστές πόρτες  των σπιτιών, των γραφείων, του ανακριτή, του εισαγγελέα, έχουμε διαβάσει. Τι είπε, τι ψιθύρισε, τι φώναξε, τι ούρλιαξε,  ο γνωστός τάδε, τι είπε τι ψιθύρισε, τι φώναξε, τι ούρλιαξε η γυναίκα του κ.λ.π, κ.λ.π. Με τις εν λόγω φράσεις να είναι απλά προϊόν φαντασίας του γράφοντος…