Ελεάνα Λεντιδάκη: Η μοναδική γυναίκα Πρόεδρος στο ποδόσφαιρο του Ρεθύμνου

Η Ελεάνα Λεντιδάκη, μια γυναίκα δραστήρια και δυναμική, ξεκινώντας από τον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού της βρέθηκε στο τιμόνι της ποδοσφαιρικής ομάδας του Σπηλίου, καταφέρνοντας να είναι η μοναδική γυναίκα Πρόεδρος στο ποδόσφαιρο στο Ρέθυμνο και από τις λίγες σε όλη την Ελλάδα.

Η ίδια μίλησε στο daynight για την πορεία της στον χώρο του ποδοσφαίρου, τις προκλήσεις που αντιμετώπισε ως γυναίκα σε μια ανδροκρατούμενη θέση και το όραμά της για την ομάδα.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η ίδια απαντά στις πιο καίριες ερωτήσεις, δίνοντας μια ειλικρινή εικόνα της εμπειρίας της.

• Πώς αποφασίσατε να αναλάβετε την προεδρεία της ομάδας και τι σας παρακίνησε να μπείτε τόσο ενεργά στον χώρο του ποδοσφαίρου;

Ο ΑΟ Σπηλίου ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1970 από Σπηλιανούς που είχαν όραμα και μεράκι να ιδρύσουν ένα ποδοσφαιρικό σωματείο στο χωριό. Μάλιστα, τα πρώτα έσοδα προέκυψαν από μια κινηματογραφική ταινία που παίχτηκε στο χωριό. Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι ο ΑΟ Σπηλίου είναι σπλάχνο από τα σπλάχνα του χωριού και η εκάστοτε Διοίκηση προέρχεται από ανθρώπους της περιοχής.
Όντας Πρόεδρος του νεοσύστατου Πολιτιστικού Συλλόγου Σπηλίου, το 2005 και έχοντας διοργανώσει πληθώρα πολιτιστικών δράσεων, με προσέγγισε η τότε Διοίκηση του ποδοσφαιρικού σωματείου και μου πρότεινε να αναλάβω τα ηνία της ομάδας, θεωρώντας ότι έχω τις ικανότητες αλλά και το τσαγανό για μια τέτοια θέση.
Για εμένα, εκείνη η τιμητική πρόταση ήταν μια μεγάλη πρόκληση: Μια γυναίκα να αναλάβει Πρόεδρος ενός ποδοσφαιρικού σωματείου, που όπως λέμε και στην καθομιλουμένη, ήταν μια «ανδρική υπόθεση». Οι γνώσεις μου για το ποδόσφαιρο ήταν εκείνες ενός θεατή, όπως και των περισσότερων. Βέβαια, έπαιζαν ποδόσφαιρο και ο σύζυγός μου και ο γιος μου και συχνά πυκνά στο σπίτι γίνονταν ποδοσφαιρικές συζητήσεις. Αλλά έως εκεί! Είναι διαφορετικά να παρακολουθείς έναν αγώνα ποδοσφαίρου και διαφορετικά να είσαι Πρόεδρος μιας ομάδας.
Έπρεπε όμως να πάρω και κάποιες γνώμες. Πρώτα η οικογένειά μου που από την αρχή με ενθάρρυνε. Και βέβαια, βαρύνουσα άποψη ήταν αυτή του Δημάρχου μας, του Γιάννη του Ταταράκη. Αν κι αυτός έλεγε το ΝΑΙ, τότε θα αποδεχόμουνα. Χωρίς δεύτερη σκέψη ο Δήμαρχος με παρότρυνε να αποδεχτώ τη θέση και «ό,τι θες εγώ είμαι εδώ!».

• Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζετε ως γυναίκα Πρόεδρος σε μια ποδοσφαιρική ομάδα του Ρεθύμνου;

Η εισβολή μια γυναίκας σε μια ανδροκρατούμενη, κατά τεκμήριο, θέση, σίγουρα ξένισε πολλούς και πολλές. Οι περισσότεροι το αντιμετώπισαν με μειδίαμα θεωρώντας ότι είναι ένα «καπρίτσιο» εκ μέρους μου που γρήγορα θα μου περάσει ο ενθουσιασμός και θα τα παρατήσω, αποτελώντας, απλά, μια μικρή παρένθεση. Δεν έγινε, όμως, έτσι. Παραμένω στη θέση του Προέδρου της ομάδας για 18 συναπτά έτη χωρίς ποτέ να σκεφτώ να τα παρατήσω ή να αποσυρθώ.
Έτσι, με τον χρόνο, οι συνάδελφοί μου Πρόεδροι των άλλων ομάδων με αποδέχτηκαν και πλέον με θεωρούν ισότιμο και ισοδύναμο μέλος της μεγάλης ποδοσφαιρικής οικογένειας του Ρεθύμνου.
Δεν μπορώ να πω ότι όλα ήταν και είναι ρόδινα. Υπήρξαν και συνεχίζουν να υπάρχουν δυσκολίες και εμπόδια. Έσφιγγα, όμως, τα δόντια και προχωρούσα παρακάτω. Ήταν και παραμένει για εμένα ένα μεγάλο στοίχημα που θέλω να το κερδίσω.

• Ποιο είναι το όραμά σας για την ομάδα και ποιοι είναι οι βασικοί στόχοι που θέλετε να πετύχετε τα επόμενα χρόνια.

Όπως γνωρίζετε, αγωνιζόμαστε από επιλογή στη Β’ τοπική κατηγορία του Ρεθύμνου. Δεν είναι στόχος μας να αναλώνουμε χρήματα σε πολυέξοδες μεταγραφές, απλά και μόνο για να ικανοποιήσουμε τη ματαιοδοξία μας και να παίζουμε σε μια μεγαλύτερη κατηγορία. Αντίθετα, στόχος μας είναι να επενδύουμε, διαχρονικά, στις ακαδημίες υποδομής της ομάδας. Θέλουμε να βλέπουμε το γήπεδο του Σπηλίου να είναι γεμάτο από μικρά παιδιά της περιοχής μας, που με τη βοήθεια έμπειρων προπονητών, να μάθουν σωστά όχι μόνο το άθλημα αλλά και το ευ αγωνίζεσθαι και βέβαια τις κοινωνικές εκείνες δεξιότητες που απορρέουν από τον αθλητισμό που θα τους βοηθήσουν να ανταποκριθούν στις μεγάλες προκλήσεις της σύγχρονης κοινωνίας.
Στόχος μας, λοιπόν, είναι να φέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερα μικρά παιδιά στο γήπεδό μας και παράλληλα να ανοίξουμε δρόμους επιτυχίας σε αθλητές της ομάδας μας, που είναι ταλέντα, σύμφωνα με τους προπονητές μας και να βρουν στέγη σε μεγαλύτερες ομάδες, ώστε να μπορέσουν να εκπληρώσουν τα ποδοσφαιρικά όνειρά τους. Και να έχουμε κι εμείς την ικανοποίηση ότι αυτός ή αυτοί οι ποδοσφαιριστές έκαναν τα πρώτα τους ποδοσφαιρικά βήματα στον ΑΟ Σπηλίου.

• Πόσο σημαντική είναι η στήριξη της τοπικής κοινωνίας για την ανάπτυξη της ομάδας.

Όπως προείπα, ο ΑΟ Σπηλίου είναι κομμάτι της τοπικής κοινωνίας. Βέβαια, οι καιροί αλλάζουν οι ανάγκες της κοινωνίας μεταβάλλονται και αυξάνονται και οι άνθρωποι είναι απορροφημένοι με την εργασιακή τους καθημερινότητα. Και ενώ πολλοί απ’ αυτούς έχουν υπάρξει μέλη και ποδοσφαιριστές της ομάδας, το άγχος της καθημερινότητας δεν τους επιτρέπει να βρίσκονται κοντά στην ομάδα όσο θα ήθελαν.
Έτσι, υπάρχει στήριξη της ομάδας από τον Δήμο μας και κυρίως από τον Δήμαρχό μας Γιάννη Ταταράκη που και από αυτό εδώ το βήμα θέλω, για μια φορά ακόμη να τον ευχαριστήσω για τη διαχρονική και αγόγγυστη στήριξη, αλλά η τοπική μας κοινωνία δεν είναι τόσο ενεργή στη στήριξή της όσο θα θέλαμε. Καταβάλλουμε, πάντως, μεγάλες προσπάθειες να φέρουμε τον κόσμο στη γήπεδο και ευελπιστούμε ότι σιγά σιγά θα τα καταφέρουμε.
Σε αυτό το σημείο θέλω να επισημάνω ότι οι γηπεδικές υποδομές που διαθέτει το δημοτικό στάδιο Σπηλίου είναι πρωτοποριακές για επαρχιακό γήπεδο και συναγωνίζεται σύγχρονα, μεγάλα γήπεδα μεγάλων πόλεων: Ευρωπαϊκών προδιαγραφών χλοοτάπητας, σύγχρονο γυμναστήριο, μεγάλα ευρύχωρα αποδυτήρια, καινούργιες κερκίδες, νυχτερινός φωτισμός. Και συνεχίζουμε με τη διαρκή αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό του γηπέδου μας.

• Πώς αξιολογείτε το επίπεδο της διαιτησίας στο Ρέθυμνο. Πιστεύετε ότι οι διαιτητές είναι δίκαιοι και αντικειμενικοί απέναντι στις ομάδες.

Όπως η κοινωνίας εκσυγχρονίζεται, αλλάζει και βελτιώνεται, έτσι αλλάζει, προς το καλύτερο και ο αθλητισμός. Γίνεται πιο «επαγγελματικός», αν μπορούμε να το πούμε έτσι για μικρά σωματεία. Πέρασε ανεπιστρεπτί η εποχή των «ξερών» γηπέδων που μαζευόταν μια παρέα και κλοτσούσε το τόπι. Πέφτουν, πλέον αρκετά χρήματα στον αθλητισμό και ειδικά στο ποδόσφαιρο και οι απαιτήσεις όλων μας είναι αυξημένες. Δεν μπορεί από αυτή την εξέλιξη και τον εκσυγχρονισμό να απέχουν οι διαιτητές μας. Είναι πολύ σημαντικό, ιδίως για τα νέα παιδιά, τους νέους αθλητές, που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στον αθλητισμό, ένα «στραβό» σφύριγμα ή μια άδικη απόφαση για μια κάρτα να κρίνει το αποτέλεσμα ενός αγώνα. Τα παιδιά βλέπουν την αδικία, απογοητεύονται και δυστυχώς μαθαίνουν και τα ίδια στην αδικία.
Είναι πράγματι άδικο ένας άνθρωπος, ο διαιτητής, σκόπιμα ή εν αγνοία του, να  καθορίζει τις τύχες 22 ποδοσφαιριστών και των ανθρώπων που βρίσκονται από πίσω και διοικούν τις ομάδες.
Εδώ συνεχίζει το θέμα που χρόνια τώρα είναι κοινό μυστικό. Οι διαιτητές, όχι στο σύνολό τους βέβαια, καθορίζουν εν πολλοίς το αποτέλεσμα ενός παιχνιδιού και έτσι δημιουργούνται εντάσεις, εντός και εκτός γηπέδου, που ο μεγάλος χαμένος είναι τελικά το ποδόσφαιρο. Δυστυχώς, η ατιμωρησία παραμένει και κανενός το αυτί δεν ιδρώνει, για να το πούμε λαϊκά. Έχω, βέβαια, την ελπίδα ότι με την αλλαγή της διοίκησης στην ΕΠΣ Ρεθύμνου ορισμένα από αυτά τα αγκάθια θα εξαλειφθούν. Μένει να το δείξει ο χρόνος.

• Έχει υπάρξει ποτέ στιγμή σε αγώνα που η αδικία από διαιτητική απόφαση σας έκανε να φτάσετε στα όριά σας, ακόμα και να σκεφτείτε να χειροδικήσετε;

Όπως σας είπα βρίσκομαι στο τιμόνι της ομάδας μας για 18 χρόνια. Έχω επενδύσει σε αυτή απέραντο προσωπικό μου χρόνο. Τα παιδιά της ομάδας τα νιώθω και δικά μου παιδιά γιατί συμπορευόμαστε όλα αυτά τα χρόνια. Οι αγωνίες μου είναι και δικές τους. Ως άνθρωπος, αλλά και ως γυναίκα έχω μια έμφυτη ευγένεια. Πολλές φορές, όμως, ως άνθρωποι και λόγω των συνθηκών υπερβαίνουμε τα όριά μας.
Σε έναν αγώνα, λοιπόν, έφτασα στα όριά μου και λόγω της έντασης, και επιτέθηκα φραστικά στον διαιτητή που κατάφορα είχε αδικήσει την ομάδα μας και ήταν οφθαλμοφανώς υπέρ της άλλης ομάδας. Σήκωσα, μάλιστα και το χέρι μου, αλλά την τελευταία στιγμή κατάφερα να σκεφτώ ψύχραιμα. Θα ήταν ό,τι χειρότερο τόσο για εμένα όσο και για τους παίχτες της ομάδας μας που παρακολουθούσαν, να βλέπουν την Πρόεδρο, που την έχουν ως πρότυπο να χειροδικεί στον διαιτητή. Ο διαιτητής, βέβαια, αργότερα κατάλαβε το λάθος του και μου έδωσε δίκιο σε ό,τι κι αν έκανα.
Τώρα, βέβαια, που το σκέφτομαι με ψυχραιμία, θα ήταν λάθος μου να χειροδικήσω γιατί θα έδινα λάθος πρότυπο συμπεριφοράς στους παίχτες μας. Αλλά όπως είπα και παραπάνω, η διαιτησία, πολλές φορές, είναι κατώτερη των περιστάσεων και μας εξωθεί σε βεβιασμένες και λάθος ενέργειες που δυσφημούν του άθλημα και εμάς τους ίδιους.