Κοντά στα χωριά Αλάγνι και Πατσίδερος Ηρακλείου και πάνω σε ένα χαμηλό λόφο βρίσκεται το έρημο σήμερα χωριό Ρούμα.
Δεν ξέρουμε από πότε υπήρχε στην περιοχή οικισμός αναφέρεται όμως με το ίδιο όνομα στην απογραφή του 1630.
Ρούμα στο κρητικό γλωσσικό ιδίωμα σημαίνει ρέμα και όντως αμέσως κάτω από το χωριό υπάρχει ένα ρέμα με μία πηγή που τρέχει κρύο νερό όλο το χρόνο.
Λίγο πιο κάτω από την πηγή σε ένα όμορφο δάσος από δρυς συναντάμε το μικρό εκκλησάκι της Παναγίας με κάποιες από τις παμπάλαιες αγιογραφίες του να σώζονται σε καλή κατάσταση.
Πάνω από την πηγή στο λόφο ήταν ο κεντρικός κορμός του χωριού που έσφυζε από ζωή μέχρι και τα μέσα του 19ου αιώνα όταν και ερήμωσε ξαφνικά αφού το χτύπησε μια τρομερή επιδημία πανούκλας που την εποχή εκείνη θέριζε.
Το αρκοσόλιο του ναού της Ζωοδόχου Πηγής που ήταν το μνήμα του άρχοντα
Ο τόπος θεωρείται καταραμένος και το μεγάλο θανατικό λέγεται ότι το χτύπησε λόγω κατάρας.
Μετά την ερήμωσή του έγιναν πολλές προσπάθειες να κατοικηθεί ξανά αυτός ο πλούσιος τόπος αλλά πάντα η αρρώστια επέστρεφε να αποδεκατίσει το χωριό.
Σήμερα σώζονται τα θεμέλια των παλιών σπιτιών σε μια αρκετά μεγάλη περιοχή καθώς και μερικοί τοίχοι μισογκρεμισμένοι να θυμίζουν ότι κάποτε πέρασε από ετούτο το μέρος η ζωή.
Το σημαντικότερο απομεινάρι που έμεινε να θυμίζει τη δόξα του χωριού είναι ότι έχει απομείνει από ένα πύργο με τους ψηλούς του τοίχους να χάσκουν ελλείψει συντήρησης σαν να περιμένουν κι αυτοί τη μέρα που θα σωριαστούν κάτω στη γη.
Στο ανατολικότερο σημείο του οικισμού συναντάμε το ναό της Ζωοδόχου Πηγής που σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση και είναι πραγματικό στολίδι.
Στο εσωτερικό του υπάρχει ενσωματωμένο στον τοίχο ένα από τα πιο επιβλητικά αρκοσόλια στην Κρήτη όπου μάλλον είναι θαμμένος ο κτήτορας του ναού.
Την άνοιξη όλη η περιοχή του Ρούμα σφύζει από ζωή με πολλά αγριολούλουδα αλλά και ένα σημαντικό αριθμό από άγριες Ορχιδέες, που ξεπροβάλλουν μέσα από τα χαλάσματα.
