2 Απριλίου Παγκόσμια Ημέρα Ενημέρωσης Για Τον Αυτισμό

Σήμερα δεν θέλω να γράψω ως λογοθεραπεύτρια, θέλω να μιλήσω για τον αυτισμό από την καρδιά μου, όπως τον βιώνω εγώ ως αδερφή του Πέτρου που έχει αυτισμό. Δυστυχώς ζω σε μια χώρα που θυμάται τους αυτιστικούς μια φορά τον χρόνο, στις 2 Απριλίου, όταν έγινα λογοθεραπεύτρια κατάλαβα ότι αυτό το συναίσθημα το έχουν όλες οι οικογένειες με άτομα στο φάσμα.

Ο αυτισμός είναι μια αόρατη αναπηρία, που οι περισσότεροι δεν είναι ενημερωμένοι για αυτή, αλλά ούτε μπορούν να την αναγνωρίσουν κιόλας. Έτσι συχνά οι άνθρωποι μας αντιμετωπίζονται από την κοινωνία ως κακομαθημένοι, ανυπάκουοι, ακόμα και τρελοί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα εμείς οι φροντιστές να βιώνουμε ένα αέναο άγχος για πολλά ζητήματα, όπως μια πιθανή-απροειδοποίητη κρίση ενός αυτιστικού που μπορεί να μην έχει την σωστή αντιμετώπιση, για το πως θα του συμπεριφερθούν όταν εμείς δεν είμαστε παρόντες, για το αν θα πέσει θύμα bullyingγια κάποια συμπεριφορά του που φαίνεται παράξενη στους άλλους και πολλά άλλα.

Λυπάμαι που όλο και συχνότερα συμπεραίνω πως ζω σε μια χώρα που πολλοί εκπαιδευτικοί, γιατροί, αστυνομικοί δεν έχουν ιδέα τι είναι ο αυτισμός, δηλαδή όλες οι ειδικότητες που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν ανθρώπους στο φάσμα.

Επίσης θέλω να τονίσω κάτι που όλοι ξεχνάμε το παιδί με αυτισμό θα γίνει ενήλικας και τότε οι φροντιστές του μένουν με την αποκλειστική του ευθύνη, αφού στην χώρα μας υπάρχουν ελάχιστες στέγες αυτόνομης διαβίωσης και ΚΔΑΠ ΑΜΕΑ (ακόμα μια χρονιά που γράφω για τον αυτισμό και το επικείμενο ΚΔΑΠ ΑΜΕΑ στο Κλήμα δεν έχει ολοκληρωθεί στη Μεσσαρά). Αυτό σημαίνει πως οι φροντιστές ζούμε με το άγχος τι θα απογίνει ο άνθρωπος μας αν εμείς πάθουμε κάτι. Βάση τελευταίων ερευνών 1 στα 68 παιδιά γεννιέται με αυτισμό, θερμή παράκληση ενημερωθείτε για αυτόν, για να μας βοηθήσετε η καθημερινότητα μας να γίνει καλύτερη.