ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΖΑΡΟΥ “Εδώ θα χτιστεί μια εκκλησία και θα τη χτίσεις εσύ”!

Η κα Μαρία Τσικριτσάκη, το γένος Βολοσυράκη, από το Ζαρό Δήμου Φαιστού κάτοικος Καπαριανών Μοιρών σήμερα (σύζυγος της ήταν ο αείμνηστος Μιχάλης Τσικριτσάκης ή “Τζαγκρουνής”), αφηγείται με συγκίνηση, ένα όνειρο που είχε δει ως νεαρό κορίτσι το οποίο οδήγησε στο χτίσιμο, στην Πάνω Ρίζα, δυτικά του Κάτω Ζαρού, ενός ναού αφιερωμένου στην Αγία Μαρίνα, τη χάρη της οποίας γιορτάζουμε στις 17 Ιουλίου.

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ: “Ήμουνε μικρή κοπελιά 15 χρονών, όταν ένα βράδυ ονειρεύτηκα ότι εβρέθηκα σε μια αγροτική περιοχή λίγο έξω από το χωριό μου τον Κάτω Ζαρό και σε μια στροφή απού κάνει ο δρόμος -ακριβώς εκειά που σήμερο βρίχνεται ο ναός της Αγίας Μαρίνας- είδα μια γυναίκα γονατιστή που είχε τα χέρια τζη σε στάση προσευχής.

Βλέποντας με, μου ΄καμε νόημα να σιμώσω, λέγοντας μου “γονάτισε κι εσύ”. Στο σημείο που εγονατίσαμε υπήρχε ένας λάκκος με χόρτα και βουλιάζανε τα πόδια μου- και θυμούμαι χαρακτηριστικά πως είχε και μια μελιτακιά με τσοι μελιτάκους να πηγαινοέρχουνται.

“Βλέπεις αυτό το λάκκο;” μου λέει-“Εδώ πρέπει να χτιστεί μια εκκλησία!”. Εγώ δεν εκάτεχα ήντα να τση πω και τα χασα ακόμα περισσότερο οντέ μου πε “Και ξέρεις ποιός θα τη χτίσει; Εσύ!”- Δεν θα το ξεχάσω αυτό ποτέ μου. “Εγώ;” τση λέω. “Ντα μπορώ εγώ που μαι μικρή κοπελιά να χτίσω εκκλησία;”.

“Θα το πείς στους γονείς σου και θα βοηθήσει κι ο κόσμος να τη χτίσετε” μου είπε η γυναίκα που μου ξεκαθάρισε ότι ” Αυτή η εκκλησία θα είναι της Αγίας Μαρίνας”, δε μου είπε όμως αν αυτή η ίδια ήταν η Αγία Μαρίνα.

Μέσα στην αγωνία μου εξύπνησα κλαμένη και είπα τση μάνας μου το όνειρο που είδα. Οντέ το κουσε ο πατέρας μου μου λέει “Θα περιμένομε να δούμε ανέ σε ξαναονειρέψει- να μη πούμε ακόμη πράμα””.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ: “Την παραμονή τση εορτής Πέτρου και Παύλου βλέπω πάλι όνειρο πως στο συγκεκριμένο σημείο που είχα πρωτοδεί στον ύπνο μου, είχανε αρχίξει να σάζουνε την εκκλησία και ήτονε και η οικογένεια μου εκειά και βοηθούσαμε, όπως και άλλα άτομα.

Μετά το δεύτερο όνειρο, ο πατέρας μου το πε στον παπά Γιάννη Χαλκιαδάκη κι αυτός μας είπε να πάμε να του δείξομε το σημείο. Έτρεχα εγώ μπροστά και μου κλουθούσανε ο παπάς και οι γονέοι μου. Τους έδειξα το μέρος όπου ήκανε ο δρόμος τη στροφή και όπου ήτονε ο λάκκος με τα χόρτα. Ακριβώς εκειά υπήρχε και η μελιτακιά που είχα δει στο όνειρο μου!

ΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ:

Τοτεσάς λέει ο παπάς “Επαέ ταιριάζει να χτιστεί μια εκκλησία και πρέπει να τη βάλομε το γρηγορότερο μπροστά!”. Ο πατέρας μου είπε πως θα βάλει τα λεφτά αλλά δεν είχε μεταφορικό μέσο να διαθέσει για τη μεταφορά των υλικών και των εργατών. “Θα το πω μετά τη λειτουργία”, είπε ο παπάς, “να ΄ρθουνε να βοηθήσουνε ούλοι κι ούλοι”. Όπως και εγίνηκε.

Εμονοπαντίσανε εκειά ένας σωρός κόσμος Κατωζαριανοί να συντράμουνε με κάθε τρόπο, να σκάψουνε, να ανοίξουνε τα θεμέλια, ο καθένας ήβαλε και κάποια τσουβάλια τσιμέντο”.

ΝΕΟΣ ΝΑΟΣ: Η εκκλησία, που τελικά χτίστηκε στο συγκεκριμένο μέρος που υπέδειξε η 15χρονη τότε κα Μαρία Τσικριτσάκη, με το πέρασμα των χρόνων υπέστη μεγάλες, ανεπανόρθωτες, φθορές και τα τελευταία χρόνια, με πρωτοβουλία του νυν Ιερέα του Κάτω Ζαρού παπά Γιάννη Χαραλαμπάκη και τη συνδρομή των ενοριτών, χτίστηκε εξ αρχής, με ιδιαίτερη μαστοριά και τέχνη, ένας νέος, βυζαντινής τεχνοτροπίας, ναός για την Αγία Μαρίνα, στο σημείο ακριβώς όπου πριν πολλές δεκαετίας μια οσία μορφή στο όνειρο ενός νεαρού κοριτσιού υπέδειξε ως το ιδανικό, δίπλα στην κοίτη του ποταμού, μέσα σε μια καταπράσινη ρεματιά…

Η ΚΟΡΗ: Πολύτεκνη μητέρα τεσσάρων παιδιών, με δύο γιούς και δύο θυγατέρες (και γιαγιά πλέον) η κα Μαρία Τσικριτσάκη δεν θα μπορούσε να μην δώσει σε μια από τις κόρες της το όνομα Μαρίνα, όπως και έπραξε για χάρη της Αγίας, η μορφή της οποίας “σημάδεψε” με ένα ιδιαίτερο τρόπο τη ζωή της…

Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά πέρισυ στο Διαsosτε