Μάταλα 2025: Δύο “πρώην” χίπισσες επέστρεψαν σχεδόν 60 χρόνια μετά!

Δύο…πρώην χίπισσσες των Ματάλων, η Pam Bailey από το Σίδνεϊ της Αυστραλίας και η Lizzie Stonehill από το Λονδίνο επέστρεψαν φέτος, με πολύ συγκίνηση -μετά από σχεδόν 60 χρόνια!- στον οικισμό που είχαν ζήσει ως παιδιά των λουλουδιών. 

Ο Γερμανός δημοσιογράφος Arn Strohmeyer  -που έζησε και ο ίδιος στις σπηλιές της παραλίας των Ματάλων, το 1967 και ήταν εκείνος που το 2010 είχε την ιδέα για τη διοργάνωση ενός Φεστιβάλ στην περιοχή με το πρώτο να πραγματοποιείται το 2011- συναντήθηκε με τις δύο “τέως” χίπισσες και ώριμες κυρίες πλέον, αναλαμβάνοντας χρέη ξεναγού γι’ αυτές στον κρητικό νότο. Η παρέα έφτασε μέχρι τον Λέντα όπου πήραν μια καλή γεύση κρητικής, εγκάρδιας, φιλοξενίας από τον Πρόεδρο του Τοπικού Πολιτιστικού Συλλόγου Κωστή Μανιδάκη. 

Αναμνήσεις

Όπως θυμούνται οι δύο γυναίκες,  ήταν νεαρά κορίτσια στη “μεγάλη συνάντηση” των χίπις στα Μάταλα και απόλαυσαν στο έπακρο την ελεύθερη ζωή στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος. Έμεναν στις σπηλιές, στους βράχους στην άκρη του κόλπου και έχοντας ξεφύγει από τον πολιτισμό και τις ανέσεις του, βρήκαν τη ζωή εκεί απλή και πρωτόγονη, αλλά υπέροχη και συναρπαστική. Ήταν απλά νέες και ευτυχισμένες!

Τα Μάταλα ήταν ένα κομβικό μέρος της νιότης τους και παρέμεινε ο τόπος της νοσταλγίας τους. Τώρα, μετά από πολλές δεκαετίες -μια ζωή ολόκληρη!- επέστρεψαν εκεί για να ξαναζήσουν μνήμες από την ονειρική εποχή της νεότητάς τους. Οι δυό τους είχαν γνωριστεί στα Μάταλα και η φιλία τους κράτησε μια ζωή. 
Τώρα μένουν ξανά, για κάποιες μέρες, στα Μάταλα αλλά με άνεση και πολυτέλεια-καμία σχέση με την εποχή των χίπις. Διότι στην απέναντι πλευρά του κόλπου, έχουν χτιστεί τουριστικά διαμερίσματα που ικανοποιούν κάθε επιθυμία για χαλάρωση και ευεξία. Από τη βεράντα τους έχουν θέα στην παραλία και τη θάλασσα, καθώς και στα παλιά τους “καταλύματα” στο βράχο, όπου κάποτε ζούσαν και μοιράζονταν αυτό τον “ξενώνα” με …κάθε είδους έντομα και ζωΰφια.

«Μην πάτε!»

Η Pam διηγήθηκε πως έφτασε τότε στα Μάταλα. Ήταν μαζί με την αδελφή της Shirley σε ένα ταξίδι “γύρω από τον κόσμο”. Καμία από τις δύο δεν ήξερε τίποτα για το χίπικο χωριό στο νότιο τμήμα της Κρήτης. Όταν όμως ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου όπου έμεναν στο Ηράκλειο τις προειδοποίησε: «Μην πάτε στα Μάταλα, γιατί εκεί υπάρχει μόνο σεξ και ναρκωτικά!», η περιέργεια τους ξύπνησε και την επόμενη μέρα ….πήραν το πρώτο λεωφορείο για τα Μάταλα. Ήταν η εποχή που η τοπική εκκλησία και οι δάσκαλοι στα σχολεία της περιοχής απαγόρευαν στους νέους Κρητικούς να πλησιάσουν καν τη «φωλιά του διαβόλου»!

Στις σπηλιές

Ωστόσο, η ζωή στις σπηλιές, στην παραλία και στο χωριό δεν ήταν τόσο συναρπαστική όσο την περιέγραφαν έξω, αναφέρουν οι δύο. Και εκεί η καθημερινότητα είχε τη ρουτίνα της. “Η ζωή κυλούσε κυρίως στη θάλασσα με κολύμπι και ηλιοθεραπεία, ενώ το βράδυ μαγειρεύαμε ή ψήναμε στη σχάρα στην παραλία – κυρίως ψάρια. Και μετά γινόταν πάρτι ή πηγαίναμε στο «Mermaid», το θρυλικό καφέ των χίπις. Η μουσική ήταν πάντα παρούσα, κάποιος πάντα έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε – κατά τη διάρκεια της ημέρας στην παραλία, στις σπηλιές ή το βράδυ στις ταβέρνες. Οι εμφανίσεις της Jonny Mitschell στο «Mermaid» έγιναν διάσημες και το τραγούδι της για τη Μάταλα «Carey» έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο”. Και τα ναρκωτικά; Φυσικά κάπνιζαν «χόρτο». Οι χίπηδες που επέστρεφαν από το Αφγανιστάν έφερναν το «υλικό» μαζί τους. Μερικοί κάθονταν και ήταν «φτιαγμένοι», αλλά αυτό τους έκανε μόνο χαλαρούς και ευτυχισμένους. Δεν υπήρχε πρόβλημα με τα ναρκωτικά, όπως ισχυρίστηκαν αργότερα, διαβεβαιώνουν οι δύο. Στο «Mermaid Café» έπιναν κρασί και ούζο και ήταν ευτυχισμένοι. 
Και οι νύχτες στις σπηλιές; Μετά την άφιξη τους στα Μάταλα, λένε, έπρεπε πρώτα να βολευτούν σε μια σπηλιά στα «ανώτερα πατώματα», γιατί συνήθως μόνο στις σπηλιές που βρίσκονταν ψηλά μπορούσαν να βρούν θέση, αλλά αυτές ήταν μικρές, χαμηλές και άβολες, γιατί δεν μπορούσαν να σταθούν όρθιοι. Όταν όμως ελευθερωνόταν μια από τις μεγαλύτερες σπηλιές κάτω, μετακόμιζαν μερικά «πατώματα» πιο κάτω – κατά προτίμηση στο …«Χίλτον». Έτσι ονόμαζαν οι χίπηδες τη μεγάλη, ευρύχωρη σπηλιά με πολλά δωμάτια και βεράντα με όμορφη θέα στη θάλασσα και το χωριό. Ωστόσο, το να κοιμάσαι στο σκληρό πέτρινο δάπεδο ήταν λίγο βασανιστικό. Επιπλέον, ακόμα και το Καλοκαίρι, τις νύχτες στις σπηλιές έκανε πολύ ζέστη, οπότε οι δύο προτιμούσαν να πηγαίνουν στην παραλία και να κοιμούνται εκεί.
Δεν είχαν πολλές επαφές με τους ντόπιους. Όμως, όπως όλοι οι ταξιδιώτες στα Μάταλα, έκαναν σχέσεις με τη ” Μάμα” Ζουριδάκη στο φούρνο, που ήταν πάντα φιλική και εξυπηρετική. Και φυσικά γνώριζαν και τον ψαρά Γιώργο, που είχε στενούς δεσμούς με την κοινότητα των χίπηδων και, προς μεγάλη δυσαρέσκεια του πατέρα του, πάντα έδινε στους χίπις κάτι από την ψαριά του. Ο Γιώργος αργότερα έλεγε πάντα με υπερηφάνεια ότι η εποχή των χίπις στα Μάταλα ήταν το «πανεπιστήμιο» του. Τα Σαββατοκύριακα υπήρχε συχνά συνωστισμός, όταν πλήθη τουριστών έρχονταν για να θαυμάσουν τους Χίπις σαν …ζώα σε κλουβιά.
Αλλά η Παμ και η Λίζι έκαναν καλή φιγούρα σε αυτό το ενοχλητικό παιχνίδι και πρόσφεραν στους επισκέπτες τσάι και μπισκότα, πιάνοντας έτσι κουβέντα μαζί τους. 

Στο σήμερα

Και τα Μάταλα σήμερα; Ο τόπος που γνώρισαν ως μικρό ψαροχώρι είναι φυσικά αγνώριστος με τα πολλά καινούργια ξενοδοχεία, εστιατόρια, τουριστικά μαγαζιά  και τα πλήθη των τουριστών που έρχονται εδώ για να χαλαρώσουν και να διασκεδάσουν. Αλλά παρά την πολύχρωμη φασαρία, ο τόπος δεν έχει χάσει τίποτα από τη μαγική του γοητεία για την Παμ και τη Λίζι. Και γι’ αυτό επέστρεψαν, για να ξαναζήσουν τη γοητεία και τη μαγεία των νεανικών τους χρόνων εδώ. Η Παμ έφερε μαζί της τρεις από τις κόρες της από το Σίδνεϊ. Θέλουν να δουν το μέρος όπου η μητέρα τους ζούσε κάποτε ευτυχισμένη στις σπηλιές, ανάμεσα στα παιδιά των λουλουδιών. Και η Λίζι έχει πει τόσα πολλά στην κόρη της για την υπέροχη εποχή που πέρασε στα Μάταλα, εμπνέοντας την ένα μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στο χωριό την εποχή των χίπις…