Ο Αντ. Περιστέρης για το βαρέλι του “Αγγέλικα”

Ο σπουδαίος λυράρης Αντώνης Περιστέρης (1932-2006) “άφησε εποχή” στην Αττική, όπου εγκαταστάθηκε το 1962 μέχρι τον θάνατό του. Μάλιστα το 1974 δημιούργησε το κρητικό κέντρο “Κάστρο”, στη Δάφνη, ένα κρητικό στέκι διασκέδασης, που φιλοξενούσε χιλιάδες κρητικούς για 32 συνεχόμενα χρόνια.

Ο Αντώνης Περιστέρης, που είχε καταγωγή από τη Γέργερη Ηρακλείου, πριν ασχοληθεί με το “Κάστρο” και την κρητική διασκέδαση, διατηρούσε κατάστημα με κρητικά προϊόντα στη περιοχή της Δάφνης. Ήταν τότε, που στις γραμμές της Κρήτης έκανε δρομολόγια το περίφημο για την εποχή πλοίο “Αγγέλικα”.

Άλλες εποχές τότε, με πολλές δυσκολίες στις μεταφορές, αφού δεν υπήρχαν ακόμη γκαράζ, όπου έμπαιναν τ΄αυτοκίνητα φορτωμένα με προϊόντα, όπως έγινε τα επόμενα χρόνια. Τότε ακόμη κι ένα βαρέλι κρασί να μετέφερες, όπως είχε πει στην εφημερίδα “Κρητικά Επίκαιρα” ο κρητικός λυράρης, έπρεπε να το πας με κάποιο μεταφορικό μέσο στο Λιμάνι του Ηρακλείου, να το φορτώσεις στο πλοίο και την άλλη μέρα το πρωί να σου το ξεφορτώσουν στο Λιμάνι του Πειραιά, να ψάξεις να βρεις άλλο μεταφορικό μέσο να το φορτώσεις και πάλι, για να το πας στον τελικό προορισμό του.

Τι έγινε, λοιπόν, μ΄ενα βαρέλι κρασί, που περίμενε ο Αντώνης Περιστέρης στην Αθήνα πριν 55 τόσα χρόνια;

“Το πήγαν από το χωριό μου τη Γέργερη και το φόρτωσαν στο Λιμάνι του Ηρακλείου. Με γερανούς τ΄ανέβαζαν τότε τα βαρέλια, με γερανούς τα κατέβαζαν από το πλοίο. Τέλος πάντων…Το φόρτωσαν το βαρέλι στο Ηράκλειο αποβραδίς, για να περιμένω εγώ την άλλη μέρα το πρωί στον Πειραιά να το παραλάβω. Όμως για κακή μου τύχη, άργησα το πρωί να πάω στον Πειραιά, δεν πρόλαβα το πλοίο “Αγγέλικα”, που, αφού ξεφόρτωσε, συνέχισε το ταξίδι του για την Ιταλία. Το βαρέλι, φυσικά, δεν το ζήτησε κανείς, παρέμεινε στο πλοίο. Τι να κάνω; Έφυγα και απλά ρώτησα πότε θα επιστρέψει το “Αγγέλικα” από την Ιταλία. Μού παν, νομίζω, μετά από πέντε μέρες… Κατεβαίνω, λοιπόν, πάλι στον Πειραιά μετά από πέντε μέρες, πρόλαβα αυτή τη φορά το “Αγγέλικα”, βρήκα το βαρέλι, το ξεφόρτωσαν, βρήκα μεταφορικό μέσο, το φόρτωσα και το έφερα στο μαγαζί, στη Δάφνη. Ήμουν μάλιστα και χαρούμενος που τέλειωσε όλη αυτή η ταλαιπωρία. Ανοίγω το βαρέλι, παίρνω ένα ποτήρι, για να δοκιμάσω το κρασί, που μού χαν πει, μάλιστα, ότι είναι κι από τα καλύτερα, αλλά που να το πιω; Το κρασί είχε γίνει ξύδι…”

(Eφημερίδα ¨Κρητικά Επικαιρα”-Οκτώβρης 2001)