Ο Μύθος της Μάνας Ελιάς από την Στέλλα Κρασαγάκη

Κάθε φορά που αρχίζουν τα λιομαζέματα, οι ελιές που γέρνουν κάτω απ’ τον ήλιο μοιάζουν να ψιθυρίζουν παλιές ιστορίες. Μύθοι, κόποι και ευλογίες μπλέκονται στα φύλλα τους, όπως οι ρίζες τους με τη γη. Μέσα σ’ αυτή την ιερή σιωπή γεννήθηκε το ποίημα “Ο μύθος της Μάνας Ελιάς” σαν φόρος τιμής στη φύση, στον άνθρωπο και στη διαχρονική σχέση τους!

Ο Μύθος της Μάνας Ελιάς

Παχύ ασκιανό εγύρευγα
στη κάψα τη μεγάλη
κ’ ένα λιοδέντρι μ’ήβαλε
μεσ’τη δική ντου αγκάλη.
Τα πράσινα τα φύλλα ντου
και τα πυκνά κλαδιά ντου
και οι χρυσόκαρποι αθοί
που πέφταν στη ποδιά ντου…
Εκράτηξαν μου συντροφιά
κ’ άρνεψαν τη ψυχή μου
και μύθο ανιστόρησα
από τη θύμηση μου.
Είναι αυτός τση Μάνα Ελιάς
τση τρισευλοημένης,
τση ιερής,τση λατρευτής,
χιλιοτραγουδισμένης.
Που λέει πως τρεις αδερφές,
καλοσυνάτες κόρες,
πεντάρφανες ανέβαιναν
τση ζήσης τσ’ανηφόρες.
Κ’ όταν εσίμωσε η καλή,
ώρα να παντρευτούνε,
προύχοντα νιό να πάρουνε,
να νοικοκυρευτούνε…
Η πια μική τος έδωκε,
αμέσως τη σειρά τζη,
εθάρρου χρόνο άπλετο,
πως είχενε μπροστά τζη.
Και ετσά επερνούσε ο καιρός
και εμίσευγαν οι χρόνοι,
τα τέκνα των αδερφήδων τζη
αυτή να μεγαλώνει.
Ήτο για άλλη φαμελιά
σα τη καλή τη Μάνα,
που αναθρέφει και κεντά
με το αίμα τζη τη πάνα.
Μια Αργαντινή που εστόλιζε
νύφη την ανιψά τζη,
σ’ένα καρφίχτη αντίκρισε
τη γέρικη θορριά τζη.
Και τότες εκατάλαβε,
οι χρόνοι είχαν περάσει,
σαν εκατόχρονη Ελιά
κ’ εκείνη ‘ χε γεράσει.
Τότε ο Μεγαλοδύναμος
τηνε μεταμορφώνει,
σ’αιωνόβια Ελιά,
γενιές να μεγαλώνει.
Κείνη να μη γεννοκαρπεί
σα ντύνονται νυφούλες,
οι Μυγδαλιές,οι Κυδωνιές
κ’ ουλές τσι οι αδερφούλες.
Και τούτο ούλο γίνεται
για να τσι ξεκουράσει,
από τα λιομαζέματα,
στο καρπερό λιοστάσι.
Είναι η ηρωική Μάνα Ελιά
που γίνεται θυσία,
για να χαρίζει απλόχερα
στοργή και ευδαιμονία.

Στέλλα Κρασαγάκη, 4 Νοεμβρίου 2025 . Αδημοσίευτο Ποίημα.