Ο σύντροφος του Οδυσσέα σε απόσταση αναπνοής από τις νησίδες Παξιμάδια

Ένα τέλειο ανθρώπινο πρόσωπο… «σμιλεμένο» από το χρόνο, τις βροχές, τους δυνατούς ανέμους και τα κύματα του νότιου κρητικού πελάγους, «στημένο» σε απόσταση αναπνοής από τις νησίδες Παξιμάδια, πάνω στα οποία είναι στραμμένο το βλέμμα του, θα μπορούσε να είναι… κάποιος σύντροφος του Οδυσσέα που ξέμεινε από το ταξίδι, καταδικασμένος από μάγισσα κακή να μείνει για πάντα βράχος στο πέλαγος… Αξιοσημείωτο δε είναι ότι ο βράχος αποκτά ξεκάθαρη ανθρώπινη μορφή μόνο αν τον κοιτάξεις από πολύ συγκεκριμένη οπτική γωνία- από άλλη πλευρά ή σημείο φαίνεται μόνο σαν ένα άμορφο κομμάτι πέτρας στη θάλασσα… Το πέτρινο κεφάλι -που διαθέτει ιδιαίτερη εκφραστικότητα, χάρη και στο σχηματιζόμενο τόξο των «φρυδιών»- μας δίνει και μια… εξήγηση γιατί αυτός ο τόπος γέννησε τόσους πολλούς μύθους & θρύλους που συχνά μιλούν για «πετρωμένες» μορφές που λυτρώθηκαν αποκτώντας την «αθανασία» του βράχου.