Οι αμυγδαλιές άνθισαν και φέτος…στη Μεσαρά!

Τι Μεσαρά δηλαδή τι βορειοδυτικές πλαγιές των Αστερουσίων, η διαφορά είναι μικρή. Μικρή κι η βόλτα που κάναμε σήμερα αλλά με πολύ φως , χρώμα και αρώματα.

Αυτό σημαίνει ότι οι αμυγδαλιές εχουν ήδη ανθίσει  και έρχεται πολύ σύντομα η Άνοιξη  να πέσει πάνω μας με την ζωογόνο της δύναμη.
Με αφορμή τις τον παραπάνω πρόλογο θα δανειστώ ένα κείμενο από το Athensvoice.gr  που μιλάει γην Αμυγδαλιά του Δροσίνη και μ’ άρεσε.

“Οι μνήμες αναπόφευκτα ανακαλούν τον αθάνατο στίχο του λυρικού ποιητή Γεωργίου Δροσίνη (1859-1951), την δημοφιλή «Ανθισμένη Αμυγδαλιά».
Αν και ποιητική σύνθεση του 19ου αιώνα εξασφάλισε την αθανασία έτσι ώστε τραγουδιέται ακόμη και στους τωρινούς καιρούς μελωδικής και ρομαντικής λειψυδρίας.
  Η Αμυγδαλιά είχε όχι μόνον πανελλήνια επιτυχία αφού μελοποιήθηκε (σε μορφή ιταλικής καντάδας) από άγνωστο μουσουργό αλλά επίσης μεταφράστηκε και σε πολλές ξένες γλώσσες.

Ο Δροσίνης αναφέρει στα απομνημονεύματά του ότι την Αμυγδαλιά την άκουσε να τραγουδιέται όταν γύρισε από την Γερμανία, αργά μια νύχτα φθινοπώρου του 1888, όταν κατέβαινε την οδό Χαρίλαου Τρικούπη γυρίζοντας από το σπίτι του Σουρή.

Μια συντροφιά καλλίφωνων νεαρών ατόμων τον εξέπληξε τότε ευχάριστα. Την επόμενη ημέρα ο ποιητής έμαθε ότι το τραγούδι διέδωσαν σε ολόκληρη την Ελλάδα οι στρατιώτες με την επιστράτευση του 1885. Ο Δροσίνης δηλώνει ότι έφτασε να ακούσει την Ανθισμένη Αμυγδαλιά από γύφτικο ζουρνά και τύμπανο στο Πήλιο!

Όπως αναφέρει ο Δροσίνης η νερατζιά έγινε περισσότερο ποιητική, λαϊκή, συμβολική και δημοφιλής ως Αμυγδαλιά πλέον. Πολλά χρόνια αργότερα ο Δροσίνης ακούγοντας να τραγουδιέται η Ανθισμένη Αμυγδαλιά είχε γράψει το εξής κείμενο:

«Αν έγραφα σήμερα την Ανθισμένη Αμυγδαλιά θα της έδινα διαφορετικό τόνο. Με την απειρία της ζωής τότε και την θλιβερή επίδραση του ρομαντισμού, είδα στα άνθη της Αμυγδαλιάς όχι ταιριαστά στολίδια της ανοιξιάτικης χαράς στα μαλλιά και την πλάτη εκείνης, που εκούνησε το πάνανθο δέντρο με τα χεράκια της. Είδα το προμήνυμα του χιονιά, το πρόσκαιρο της νιότης και την φοβέρα των γηρατειών. Χάλασα τη χαρά της ανθοστόλιστης και την αφροντισιά δείχνοντας της το μοιραίο τέλος κάθε ωραίου με τη δική της εικόνα.
Γριούλα με τα κάτασπρα μαλλιά και τα γυαλάκια της. Στα κορίτσια που την τραγούδησαν χωρίς να προσέξουν το τελικό θλιβερό νόημα έπρεπε να σηκωθώ και να πω, μην ακούτε τα ανόητα λόγια του τραγουδιστή. Όσες μυγδαλιές ανθισμένες σας τύχουν στην άνοιξη της νιότης σας, σαλεύετε τες για να πέσουν όλα τα άνθη πάνω σας και να σας στολίσουν σαν ανοιξιάτικες νυφουλες!»

Να μην μας καθηλώνουν οι φόβοι της φθοράς του μέλλοντος ζητάει ο ποιητής Δροσίνης κατά βάθος, να χαιρόμαστε το παρόν με όλες μας τις αισθήσεις παραδομένοι ολοκληρωτικά στις χαρές που αξίζει να βιώσουμε: «Τρελλή να φέρεις στα μαλλιά σου τη χιονιά, τι τόσο βιάζεσαι. Μόνη της θε ναρθή η βαρυχειμωνιά, δεν το στοχάζεσαι;» (αυτό το ερωτηματικό στο δεν το στοχάζεσαι στην ουσία ζητάει ο ποιητής να γίνει μάλλον: μην το στοχάζεσαι!). Όσο θα ανθίζουν οι Αμυγδαλιές θα υπάρχει ακόμη Ελπίς και σε ζοφερές εποχές όπως αυτές που βιώνουμε σήμερα.”