Σίβας: ένας τόπος, ιστορικό πετράδι στης Κρήτης το δαχτυλίδι!

Κρήτη μου όμορφη φυλλομετρώ τις όμορφες σελίδες σου και ακροβατώ στη μακραίωνη ιστορία σου. Στολίδι της Μεσογείου «βαστάς δεξιά μια ήπειρο κι αριστερά μιαν άλλη τους παίζεις τη βροντόλυρα για να χορέψουν πάλι».

Τα γραφικά χωριά σου και οι όμορφες πολιτείες σου την αλλοτινή δόξα καταμαρτυρούν σημάδια αχνοφαίνονται στα ερείπια που κείτονται στο χώμα σου! Τόσα έχω να πω και τόσα να θαυμάσω Κρήτη μου όμορφη τώρα που άλλο δεν μπορώ να κάνω παρά να φωτίσω ένα από τα όμορφα πετράδια σου στης Μεσαράς τον κάμπο το Σίβα τ’ όμορφο χωριό κι ιστορικό συνάμα απούχει τσι κατοίκους του δεμένους στη σκυτάλη τση ιστορίας τη σοφή κι ιστορική αγκάλη.

Ιστορική αναδρομή

Σίβας:   Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο για τον Άγιο Ιωάννη τον Ξένο διαβάζω..

Το χωριό Σίβας βρίσκεται σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες περιοχές από αρχαιολογικής απόψεως, στην πεδιάδα της Μεσσαράς. Η πεδιάδα αυτή είναι η μεγαλύτερη του νησιού και φιλοξενεί τα μινωικά ανάκτορα της Φαιστού και της Αγίας Τριάδος, και τη ρωμαϊκή πόλη – πρωτεύουσα της Γόρτυνας. Στο βουνό, η ιστορική Μονή της Οδηγήτριας. Πρώτες μαρτυρίες για κατοίκηση στον χώρο που καταλαμβάνει σήμερα ο Σίβας προέρχονται από τη Μινωική εποχή. Οι θολωτοί τάφοι που βρίσκονται στην περιοχή του Σίβα χρονολογούνται στην Πρωτομινωική ΙΙ εποχή, δηλαδή γύρω στα 2700 με 2400 π.Χ. [βλέπε σελ.  122 του συγγράμματος: Ο Άγιος Κυρ Ιωάννης ο Ξένος ο εν τη Κρήτη].

Στον Σίβα γεννήθηκε το 970 μ. Χ. ο Αη – Κυρ Γιάννης ο Ξένος, ο οποίος έκανε σκοπό της ασκητικής ζωής του να δημιουργήσει κτίρια, ερημητήρια, μελισσοκομεία, ελαιοτριβεία και τόσα άλλα βοηθώντας – με αυτόν τον τρόπο – τον κατακερματισμένο κρητικό λαό από τους Σαρακηνούς, που μόλις ο Νικηφόρος Φωκάς τους νίκησε κι απελευθέρωσε το νησί. Εδραίωσε κι ενίσχυσε την βαλλόμενη χριστιανική πίστη.

Εδώ, μετέπειτα γεννήθηκε ο επαναστάτης Σκουντής [Γιάννης Στεφανάκης] ο οποίος  συνέβαλε στην απελευθέρωση της Κρήτης από τους Τούρκους!

Στα νεότερα χρόνια σ’ αυτόν τον τόπο, γεννήθηκε ο επαναστάτης, συγγραφέας, δάσκαλος, δημοσιογράφος, διανοούμενος Θέμος Κορνάρος του οποίου το όνομα φέρει υπερήφανα ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού. Έργα του: Άγιον Όρος και Σπιναλόγκα, Στρατόπεδο Χαϊδαρίου κ.α.

Οι ντόπιοι ασχολούνται –ως επί το πλείστον – με τη γεωργία. Η μάνα γη φιλόξενη – εύφορη δίνει πλουσιοπάροχα τους καρπούς της. Ο πολιτισμός, τα γράμματα και οι τέχνες βρήκαν ανταπόκριση. Οι  κάτοικοι εκπαιδευτικοί , αρχιτέκτονες μηχανικοί, δάσκαλοι – ιερείς, αγρότες.

Οι μανάδες μας και οι γιαγιάδες μας εξαιρετικές στη τέχνη της υφαντικής.

Στις ‘μέρες μας…

Όποιος δει αυτόν τον μικρό – μεγάλο τόπο στην κορυφή του λόφου ν’ αγναντεύει τον κάμπο χιλιετίες τώρα, μαγεύεται και θέλει να μείνει για πάντα εδώ. Και γι’ αυτό οι ευρωπαίοι τουρίστες από την δεκαετία του ’70, αγόρασαν παλιά σπίτια τα αναπαλαίωσαν και έγιναν ένα με τον τόπο. Τόπος συγκέντρωσης στο παραδοσιακό καφενείο, βγαλμένο  από σελίδες παλιές κάποιας άλλης εποχής. Όμορφος  τόπος με χρώματα κι αρώματα, με όμορφους ανθρώπους φιλόξενους και καλόκαρδους. Που συγκεντρώνονται στις λύπες και ξεφαντώνουν στις χαρές του πολιτιστικού Αυγούστου στη γιορτή τα Αη Γιαννιού του Βαπτιστή. Ιστορική η πλατεία του, το σχολειό και η εκκλησία κτίσματα του 1864!

Οι νέοι του χωριού ενώθηκαν πριν 34 περίπου χρόνια κι έφτιαξαν τον πολιτιστικό σύλλογο “ΘΕΜΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ”, τότε πρωτοποριακό για τα δεδομένα της εποχής, όμως οι νέοι του Σίβα είχαν όνειρα, είχαν προσδοκίες και φυσικά έδωσαν τη σκυτάλη στις επόμενες γενιές και ξανά από την αρχή, τώρα περισσότερο από ποτέ ο τόπος χρειάζεται να δείχνει τον πολιτισμό του παρά του ότι δε διαθέτει μια αίθουσα για να κάνει τις δραστηριότητες και να συγκεντρώνονται τα μέλη του να συζητούν και να βάζουν στόχους για το μέλλον που οι ισχυροί θέλουν να μας αφαιρέσουν. Επιτακτική ανάγκη η νέα αίθουσα του Πολιτιστικού Συλλόγου!

Οι καιροί είναι δύσκολοι, άσχημα τα όνειρα αν υπάρχουν και ο δρόμος… ανηφόρι δύσβατο! Αν όμως δε χάσουμε την εσωτερική Κραυγή, τότε θα ενώσουμε τις δυνάμεις μας  – εκείνες τις πνευματικές, τις ξεχασμένες – και θα περάσουμε στην Πράξη!

Χρέος προσωπικό και ομαδικό για τη Σωτηρία τούτου του τόπου! Και για να σωθεί αυτός ο τόπος πρέπει, όπως σημείωσα σε προγενέστερο δημοσίευμα… Σε μια προσπάθεια να συγκεντρώσουμε όλες αυτές τις αναμνήσεις λαογραφικού πολιτισμού, θα θέλαμε καθένας από μας και όλοι μαζί να συγκεντρώσουμε και να καταγράψουμε τις αναμνήσεις μας, για να μπορούν οι νέοι μας να διαβάσουν και να μάθουν πώς ήταν η ζωή των περασμένων χρόνων στο χωριό και να συνεχίσουν με περισσό ζήλο να καταγράφουν τη συνέχεια σαν το νήμα της Αριάδνης, να ανασύρουμε από τη λήθη του πανδαμάτορα χρόνου τη ζωή την ίδια, την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας!

s

Εύα Καπελλάκη – Κοντού [Εκπαιδευτικός και αρθρογράφος Lettere Classiche dell’ Universita’ degli studi di Napoli “Federico II”].