Σμιλεύοντας την αέναη πάλη του καλού & του κακού…

Ημέρες κατάνυξης – περισυλλογής και ενσυναίσθησης. Διανύουμε την Αγία Εβδομάδα των Παθών  και τώρα περισσότερο από ποτέ η ανθρωπότητα βιώνει τα δικά της πάθη με θλίψη, πόνο αλλά και με κρυφή προσμονή στο φως της ψυχικής ανάτασης και ανάστασης!

Γράφει η: Εύα Καπελλάκη – Κοντού*

Εμπνευσμένος και ευαισθητοποιημένος από το πάθος της Ανθρωπότητας ο γλύπτης Γιάννης Κοντός μάς μεταφέρει μέσω της Τέχνης του: «Δίνοντας πνοή στην πέτρα» μια άκρως συμβολική δημιουργία σε μετόπη κρήνης.

Φίδι & λέοντας

Εν αρχή η αέναη πάλη του Κακού το οποίο συμβολίζει με το φίδι σε «alto rilievo» έναντι του Kαλού που ο καλλιτέχνης παρουσιάζει με την μορφή του λέοντα μια μορφή σταθερή, δυνατή, σίγουρη δίχως αγωνία μηδέ διάθεση επιθετικότητας προς άγραν τροφής!

Η άμπελος

Η άμπελος – η ευφορία ψυχική και σωματική – πλαισιώνει την παράσταση στη μετόπη της κρήνης, με την θλιμμένη ανθρωπότητα – οι μορφές των δυο νεών- που καίτοι βρίσκονται κάτω από την σκιά των γιγάντων του Καλού και του Κακού, μένουν ατάραχες με θλιμμένο βλέμμα που ίσως ατενίζουν το αμυδρό φως της τελικής επικράτησης του Καλού.

Η Τέχνη συνηγορεί  και συμπορεύεται στην αγωνία της ανθρωπότητας να επιβιώσει και να δημιουργήσει.

Μας  περιγράφει την Τέχνη και τους τεχνίτες, εργάτες και καλλιτέχνες ο Νομπελίστας συγγραφέας  François Mauriac, [ 1885-1970, Γάλλος συγγραφέας (Νόμπελ 1952)]: «Ο άνθρωπος που δουλεύει με τα χέρια είναι εργάτης, με τα χέρια και το μυαλό είναι τεχνίτης, με τα χέρια, το μυαλό και την καρδιά είναι καλλιτέχνης».

*Εύα Καπελλάκη – Κοντού [Εκπαιδευτικός και αρθρογράφος Lettere Classiche dell’ Univerita’ degli studi di Napoli “Federico II”].