Στην Παναγία την Καλυβιανή

Ο Δεκαπενταύγουστος είναι ημέρα θρησκευτικής κατάνυξης, που ενώνει τους Έλληνες σε ένα κοινό πνεύμα λατρείας και γιορτής.

Η Παναγία είναι η πιο αγαπητή και σεβαστή μορφή στην Ορθοδοξία, και οι Έλληνες έχουν προσδώσει σε αυτήν αμέτρητα ονόματα που εκφράζουν την αγάπη και τη λατρεία τους, όπως Γλυκοφιλούσα, Ελεούσα, Παντάνασσα, και πολλά άλλα. Υπάρχουν αμέτρητοι ναοί και ξωκλήσια αφιερωμένα στη Χάρη της, και στις 15 Αυγούστου οι πιστοί συρρέουν σε αυτά τα προσκυνήματα για να αποδώσουν τιμή και να ζητήσουν τη βοήθειά της.

Έτσι και σήμερα παραμονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, πλήθος πιστών συρρέει από νωρίς στην Παναγία της Καλυβιανής για να αποδώσει φόρο τιμής, να εκπληρώσει το τάμα του, να ανάψει ένα κεράκι στη μνήμη των αγαπημένων του.

Η παράδοση της Εκκλησίας αναφέρεται στην Μετάστασή Της. Μητέρα της Ζωής η Παναγία μεθίσταται προς την όντως Ζωή, τον Υιό και Θεό Της. Χάρη σ αὐτὴν το άχραντο σώμα της Νέας Εύας, της γυναίκας που γέννησε τον φθορέα της φθοράς, δε γεύεται της φθοράς τη δύναμη. «Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται», όμως «κλίμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται».

Στην Εκκλησία ο θάνατος γίνεται πανηγύρι. Δεν λέγεται θάνατος η τελετή. Αποκαλείται “Κοίμηση”. Δεν εξαντλούνται τα πάντα στο εδώ και τώρα. Υπάρχει το επέκεινα του τάφου: η αιώνια ζωή.

Ἡ υμνολογία μας αποκαλύπτει με τρόπο ποιητικὸ τις αλήθειες της ορθόδοξης θεολογίας για το πρόσωπο της Παναγίας.

Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον, ου κατέλιπες Θεοτόκε, μετέστης προς την ζωήν, Μητήρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.

Οι ύμνοι της μεγάλης γιορτής, αποδομένοι στη Νεοελληνική απο τον Φώτη Κόντογλου, ψέλνουν την Κυρία των Αγγέλων, ως εξής:

«Νικηθήκανε τῆς φύσης οἱ νόμοι σὲ σένα, Παρθένε ἄχραντε. Γιατί σὲ σένα παρθενεύει ἡ γέννα, καὶ μὲ τὴ ζωὴ σμίγει ὁ θάνατος. Ἐσὺ ποὺ ἀπόμεινες μετὰ τὴ γέννα Παρθένος καὶ μετὰ θάνατο ζωντανή, σῶζε παντοτινά, Θεοτόκε, τὴν κληρονομία σου». (καταβασία θ´ ᾠδῆς)

Τὴν Παναγία Μητέρα μας ἂς ἑτοιμασθοῦμε κι ἐφέτος νὰ τιμήσουμε καὶ νὰ δοξολογήσουμε στὴν πάσνσεπτη κοίμησή της μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους, τὶς Οὐράνιες δυνάμεις, τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ κάθε πιστὴ ψυχὴ δεόμενοι ἐκτενῶς μαζὶ μὲ τὸ μελῳδὸ Θεοφάνη:

«…μὴ ἐπιλάθου (μὴ ξεχάσεις), Δέσποινα, τῶν πιστῶς ἑορταζόντων, τὴν παναγίαν σου Κοίμησιν». Ἀμήν.(Δοξαστικὸ τῆς Λιτῆς της Κοιμήσεως)