Ωδή στον Προμηθέα

Σπλάχνο της μάνας που δακρύζει στη σιωπή

Κρυφό καμάρι της πικρής πατρίδας

τον ήλιο γύρισες σε δίσεκτη εποχή

και μας οδήγησες στο δρόμο της ελπίδας.

Ρόδο αμάραντο, στου κόσμου την αυλή

ποιος είναι που ζηλεύει τη ζωή σου

ποιος ουρανός σου κλέβει τη φωνή

και ποια μυρτιά σαν φάρμακο

θα γιάνει την πληγή σου.

Το χώμα σου μυρίζει γιασεμί

τα νιάτα σου της Άνοιξης κλωνάρι

ο πόνος έσπασε στα δυο και έγινε γιορτή

επότισες τη χέρσα γη και φύτρωσε χορτάρι.

                                   Γιάννης Μπαγιαρτάκης