Δύο Πρόσκοποι του χθες ξανάσμιξαν και θυμήθηκαν τα Μάταλα των Χίπις!

Του Στέλιου Ζωγραφάκη

Ο φωτογραφικός φακός του Γιάννη Φραγκιαδάκη κατέγραψε, Ιούνιο μήνα του 2025, μια πολύ συγκινητική συνάντηση, δύο τέως Προσκόπων της κωμόπολης των Μοιρών, του Κωστή Μανιδάκη από το Λέντα και του Κωστή Ηλιάκη από το Ρέθυμνο, που ξετύλιξαν αναμνήσεις μιας ολόκληρης εποχής που περιελάμβαναν μια… “επιχείρηση καθαριότητας” στο Χίπικο χωριό των Ματάλων!

Οι δύο Κωστήδες μαζί με άλλους Προσκόπους στα τέλη της δεκαετίας του ’60 βρέθηκαν στα “περιβόητα” τότε Μάταλα όπου ζούσαν οι Χίπις, σύμβολα απόλυτης ελευθερίας, σε μια άκρως συντηρητική εποχή που απαγόρευε κάθε πρόσβαση μαθητών στην περιοχή των σπηλαίων.

Οι Πρόσκοποι ανέλαβαν μια επιχείρηση καθαριότητας στην παραλία, εκεί όπου στις σπηλιές των βράχων και στην άμμο …είχαν ανθίσει τα παιδιά των λουλουδιών.

Αν και τα νεαρά παιδιά μέλη του προσκοπισμού περίμεναν να δουν …”πράματα και θάματα”, σύμφωνα με όσα θρυλούνταν για τα Μάταλα και την αντίληψη που υπήρχε για “ελευθεριότητα” των Χίπηδων, η πραγματικότητα μάλλον τους απογοήτευσε καθώς δεν είδαν τίποτα το… αξιοσημείωτο & επιλήψιμο.

Η εξόρμηση εκείνης της μέρας καταγράφηκε σε μια φωτογραφία -“ντοκουμέντο”, με τον Κωστή Μανιδάκη ως φωτογράφο να είναι αναγκαστικά εκτός κάδρου. Μεταξύ των φωτογραφιζόμενων βλέπουμε τον Κωστή Ηλιάκη, επικεφαλής και αρχηγός των προσκόπων να δίνει, ωστόσο, πρώτος το παράδειγμα σκάβοντας με το φτυάρι ένα χαντάκι για την… υγειονομική ταφή των απορριμμάτων που συνέλεξαν και έθαψαν κάπου εκεί στο χώρο του σημερινού πάρκινγκ της παραλίας.

Όσο για το τι γύρευε ένας Ρεθυμνιώτης στους Προσκόπους των Μοιρών;
Ανήσυχο πνεύμα, από νεαρό παιδί, γεμάτος ενέργεια -στοιχεία που διατηρεί ακέραια μέχρι σήμερα!- ο Κώστας Ηλιάκης θα πρέπει να ασφυκτιούσε πολύ στα στενά, περιοριστικά, γεμάτα απαγορεύσεις, “πρέπει” και “μη” εκπαιδευτικά πλαίσια της εποχής που ήταν μαθητής και τελικά η εμμονή ενός καθηγητή τον οδήγησε σε αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος από το αστικό Ρέθυμνο στην επαρχιακή κωμόπολη των Μοιρών στο νότο του γειτονικού Νομού Ηρακλείου και διαμονή σε οικοτροφείο αρρένων, όπου ο γεμάτος ενέργεια και διάθεση για δράση χαρακτήρας του βρήκε καταφύγιο στο σώμα των Προσκόπων. Εκεί γνώρισε ένα άλλο ανήσυχο πνεύμα τον Κωστή Μανιδάκη, με καταγωγή από τη Μιαμού.

Οι δύο φίλοι ξανασυναντήθηκαν πολλά χρόνια αργότερα, τυχαία, σε μια μάζωξη Κρητών Φοιτητών στη Φλορεντία της Ιταλίας όπου σπούδαζαν και οι δύο, Γεωλόγος ο Μανιδάκης και Αρχιτέκτονας ο Ηλιάκης και ξαναβρέθηκαν και πάλι τυχαία στην Κρήτη σε μια εκδήλωση στην ρεθυμνιώτικη Μονή Βωσάκου ανταλλάσοντας τηλέφωνα και κατορθώνοντας να ξαναβρεθούν πρόσφατα στο Ρέθυμνο, όπου ο Αρχιτέκτονας Ηλιάκης είναι και Αντιδήμαρχος της πόλης, με τη συνάντηση να λαμβάνει χώρα, παρουσία του φωτογραφικού μας φακού, σε ένα από τα εστιατόρια (εξαιρετικά ως χώρους και ποιότητα- τα πιάτα παραδοσιακής κρητικής κουζίνας που δοκιμάσαμε ήταν το ένα καλύτερο από το άλλο!) της οικογένειας Ηλιάκη που έχει επενδύσει στον Τουρισμό & στην εστίαση. Ευχαριστούμε από καρδιάς τον Κώστα Ηλιάκη για την πλουσιοπάροχη φιλοξενία!