Η νύφη του χειμώνα!

Η αμυγδαλίά δεν διστάζει να ντυθεί νυφούλα στα μέσα του Χειμώνα δίνοντας έτσι το έναυσμα και στα άλλα δένδρα να την  ακολουθήσουν. Θεωρείται ότι είναι το πρώτο δέντρο που ανθίζει το νέο έτος με τους αγρότες μας να παρατηρούν από το γεγονός αυτό  αν μια χρονιά θα είναι πρώιμη η  όψιμη. Όταν κάνει κρύο τον  Ιανουάριο,  ανθίζουν στα μέσα Φεβρουαρίου. Όταν αργούν να ανθίσουν ευνοούνται από τις ήπιες καιρικές συνθήκες και δείνουν περισσότερο νέκταρ και γύρη. Το ίδιο θα συμβεί και με όλες τις ανθοφορίες που θα ακολουθήσουν. Ο λαός μας τις παρομοιάζει με νυφούλες στολισμένες, ενώ υπάρχουν διάφορες ιστορίες για τις αμυγδαλιές.

Η ελληνική μυθολογία κάνει λόγο για μια όμορφη πριγκίπισσα που ονομαζόταν Φυλλίς, και που ήταν θυγατέρα ενός βασιλιά της Θράκης. Αυτή ερωτεύτηκε τον γιο του Θησέα τον Δημοφώντα. Ο νέος αυτός βρέθηκε στα μέρη της καθώς επέστρεφε με το καράβι του από την Τροία και ο βασιλιάς του έδωσε ένα μέρος του βασιλείου του και την θυγατέρα του για γυναίκα. Μετά από κάποιο διάστημα ο Δημοφών νοστάλγησε την πατρίδα του την Αθήνα τόσο πολύ που ζήτησε να πάει εκεί για λίγο διάστημα. Η Φυλλίς συμφώνησε αφού της υποσχέθηκε ότι θα γύριζε πίσω σύντομα και έτσι εκείνος μπήκε στο καράβι του και απέπλευσε. Η Φυλλίς έμεινε εγκαταλειμμένη περιμένοντας τον εκλεκτό της καρδιάς της, στον τόπο της τελετής του γάμου της. Περίμενε για χρόνια την επιστροφή του, αλλά τελικά πέθανε από μαρασμό. Οι θεοί, από οίκτο, μεταμόρφωσαν την Φυλλίδα σε δέντρο, σε αμυγδαλιά, η οποία έγινε σύμβολο της ελπίδας. Όταν ο περιπλανώμενος, γεμάτος τύψεις, Δημοφών επέστρεψε, βρήκε τη Φυλλίδα σαν ένα γυμνό δέντρο χωρίς φύλλα και άνθη. Απελπισμένος αγκάλιασε το δέντρο, το οποίο ξαφνικά πλημμύρισε από λουλούδια, δείχνοντας ότι η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί από το θάνατο.