Στεφανομιχάλης: Ο διαχρονικός μαντιναδολόγος της Κρήτης

Ο Μιχάλης Στεφανάκης ο εκφραστής του πόνου και της αγάπης.

Ο Μιχάλης Στεφανάκης γεννήθηκε στίς 22 Απριλίου του 1946 το βράδυ τής Μεγάλης Πέμπτης στό χωριό Πεύκος Βιάννου. Κατάγετε απο αγροτική οικογένεια, μεγάλωσε στήν φτώχεια τής μετακατοχικής περιόδου και οι γνώσεις του είναι πολύ λίγες, καθώς έχει τελειώσει μόνο το Δημοτικό.

Χαρακτηριστικό τής ζωής του είναι μια μαντινάδα που λέει :

”Χαρές στο διάβα τση ζωής , δε το θυμούμαι νά δα
όλη η ζωή μου ήτανε , μια Μεγαλοβδομάδα”.

Αγάπησε και αγαπά με πάθος τήν Κρητική μουσική και τήν μαντινάδα. Αρχισε να γράφει σε ηλικία 40 ετών.

Το 1998 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο “Μαντινάδες”

Οι μαντινάδες του έχουν ερμηνευτεί από πολλούς καλλιτέχνες της Κρητικής Μουσικής.

Από το 1990 περίπου και μετά ο Στεφανομιχάλης όπως και άλλοι μαντιναδολόγοι της εποχής του επηρέασαν ένα μεγάλο ποσοστό του κόσμου να ασχοληθεί με την μαντινάδα και με την κρητική παραδοσιακή μουσική.

Διαβάστε μερικές από τις μαντινάδες του:

Δέ φταίς εσύ που σ ΄αγαπώ, το φταίχτη τονε ξέρω
η μοίρα μου με τή καρδιά, μου φταίνε κι υποφέρω

Δέν φταίς εσυ που σ αγαπώ, ευθύνη δε σου βάζω
ποτέ μου εκείνο π αγαπώ, δεν το καταδικάζω

Δεν φταίς εσυ που σ αγαπώ, δήλωση σου το κάνω
το φταίξιμο τση μοίρας μου, και τσι καρδιάς το βάνω

Δεν φταίς εσύ που σ αγαπώ, ουτ αν πονώ συνάμα
ειναι τσ αγάπης σου γλυκό, για μένα και το κλάμα

Για σένα νοιώθω δροσερό, το δάκρυ οντα προβάλει
στα μάτια μου κι αδιαφορώ, σ’ ότι κι αν πούνε οι άλλοι

Μ’ αρέσει να χαμογελάς για μένα έχει αξία
στο γέλιο σου εγνώρισα κι εγώ την ευτυχία

Με την ελπίδα πως μπορεί να ‘ρθείς στα όνειρά μου
όταν κοιμούμαι ανοιχτή έχω την αγκαλιά μου

Aν σμίξουνε τα χείλη μας θάνε η στιγμή μεγάλη
γιατί θα λέει σ΄αγαπώ η μια αναπνοιά στην άλλη.

Κουράστηκα να σ’ αγαπώ βιόλα μου μυρισμένη
κι άλλος από τους κλώνους σου τις μυρωδιές να παίρνει

Aν μ’ αγαπάς να μην το πείς άστο βαθειά κρυμμένο
όταν φιλώ τα χείλη σου ν’ ανοίγουν να το παίρνω

Άν σ’ έκανε όμορφη ο θεός εγώ χα το χατήρι
για να μου πέψει βάσανα και πόνους να με φθείρει

Η ομορφιά σ’ ένα κορμί αμοναχή δεν φτάνει
στη βιόλα αξίζει τ’ άρωμα και η μυρωδιά που βγάνει

Μισώ τονε τον χωρισμό μα δεν τον καταριούμαι
γιατί βαστά ότι αγαπώ κοντά του και φοβούμαι

Πές μου πως θές να εκδηλωθεί η αγάπη μου για σένα
θές να γελώ ή προτιμάς τα μάτια μου κλαμένα;

Πές μου πώς θές το σ’ αγαπώ μικρή μου να σου λέω
πώς θές να συνοδεύεται με γέλιο ή να κλαίω;

Κάμε την Θεέ μου θάλασσα κι εμένα βράχο κάμε
ή ξερονήσι μια ζωή στην αγκαλιά της νά ‘μαι

Κάμε την Θεέ μου θάλασσα κι εμένα ακρογιάλι
να σβήνει και να ξεψυχά στην εδική μου αγκάλη

Θεέ μου και κάμε με δεντρό κι εκείνη κάμε χώμα
ν’ αγκαλιαστούν οι ρίζες μου με το δικό της σώμα

Θεέ μου μια χάρη σου ζητώ κι όχι δική μου, ξένη
να βλέπω εκείνη π’ αγαπώ να ζεί ευτυχισμένη

apopsilive.gr