Ένας ζωντανός νερόμυλος…όπως και τότε στο Ζαρό!

Έχω πολλές αναμνήσεις απ αυτό τον Νερόμυλο . Ιδιαίτερα τότε που ήμουν παιδί, όταν ο πατέρας μου φόρτωνε τα σακιά με το άλεσμα στο γάιδαρο κι εγώ αναλάμβανα να τα οδηγήσω στο μύλο και να φέρω πίσω το αλεύρι.

Η οικογένεια μας ήταν πενταμελής και είχε ανάγκες … Η μάνα μου αναλάμβανε να ζυμώσει γιατί έπρεπε να χορτάσει πολλά στόματα …Τελευταία φορά που τον επισκέφτηκα ήταν μόλις χθες. Θυμήθηκα τον μπάρμπα μου τον συγχωρεμένο τον μυλωνά , που καθόταν στο πεζούλι και μας καλωσόριζε. Σαν να ήταν χθες .

Στη συνέχεια ξεφόρτωνε τον γάιδαρο και έβαζε τα σακιά στη θέση τους για να πάρουν σειρά. Εμείς σαν παιδιά , όση ώρα παραμέναμε εκεί , ψάχναμε τρόπους για να περάσει η ώρα , να αλέσουμε να φορτώσουμε το άλεσμα και να γυρίσουμε και πάλι πίσω. Μιά διαδικασία που μπορούσε να κρατήσει ώρες… Ώρες που όμως τότε περνούσαν γρήγορα, δεν το καταλαβαίναμε, η ζωή κυλούσε πιό ήρεμα και πιό “καθαρά” , όπως και το νερό που έτρεχε στ΄ αυλάκι…!

Να σημειώσουμε ότι σήμερα ο μύλος παραμένει” ζωντανός” , καθώς δεν είναι μόνο μουσείο αλλά αλέθει κανονικά. Μιά επίσκεψη ως εκεί θα σας πείσει…

αν δεν πειστείτε από το ΒΙΝΤΕΟ