Η παράδοση μας: Η παρασύρα κι ο παράσυρος τση μάνας μου !

Την τελευταία φορά  που πήγα στο χωριό είδα την μάνα μου να κρατά κάτι σαν θάμνους και να προσπαθεί να τους ενώσει. Όταν την ρώτησα τι είναι πάλι αυτό , μου λέει έλα τώρα που δεν ξέρεις , που γεννήθηκες;

 Πράγματι , από μικρό παιδί θυμάμαι που τις έφτιαχνε και τις χρησιμοποιούσε, δεν είχα  όμως ποτέ την περιέργεια να μάθω τι ακριβώς είναι , από τι και πως φτιάχνεται.

Όταν λοιπόν την επισκέφτηκα  , είχε δύο ειδών σκούπες  στα σκαριά , η μια ήταν από θύμο με κοντάρι , ο παράσυρος όπως μου είπε και η άλλες δύο ήταν από γουδιά ή αθινοκαλιά ή φινοκαλιά όπως έχω ακούσει να την λένε σε διάφορες περιοχές της Κρήτης .

Τον παράσυρο  με το κοντάρι και το θύμο , η μάνα μου θυμάμαι να τον χρησιμοποιεί σκουπίζοντας πάντα το υπόγειο που ήταν από χώμα και το στάβλο όπου υπήρχαν τα κουνέλια και τα κοτόπουλα . Δεν τη χρησιμοποιούσε πουθενά αλλού για να μην λερώσει. Τις άλλες δύο παρασύρες τις είχε για να σκουπζει την τραχιά από τσιμέντο επιφάνεια της αυλής αλλά και το δρόμο που περνά έξω από το σπίτι , το σοκάκι όπως μου έλεγε.

Τόσο το θυμάρι , όσο και τη γουδιά η μάνα μου τα επιλέγει από τα χέρσα χωράφια του Ζαρού , τα κόβει στο ύψος που χρειάζεται στη συνέχεια δένει σφικτά με σύρμα ή μπαλότελο τα κοτσάνια , τα πετρώνει για λίγες ημέρες όπως φαίνεται στο ΒΙΝΤΕΟ και η παρασύρα είναι έτοιμη .

Όσο για τον παράσυρο , η διαδικασία είναι ίδια πάνω κάτω ,  με την διαφορά ότι μαζί με τα κοτσάνια δένει σφικτά και ένα κοντάρι.

ΔΕΙΤΕ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ …