Το παλιό αλώνι που “ξύπνησε” μνήμες

Ένα παλιό αλώνι που πήρε…το μάτι του φακού μας χθες στην Κρητική ύπαιθρο,  “ξύπνησε” πολλές, αξέχαστες και μοναδικές  παιδικές αναμνήσεις , που είχαμε την τύχη να βιώσουμε όλοι εμείς όσοι ζήσαμε όλα τα στάδια του αλωνίσματος.
Ήταν όμορφες οι στιγμές τα καλοκαίρια στα μικρά μου χρόνια και αργότερα στο εφηβικά και νεανικά,  παρά τις στερήσεις και την κούραση που πολλές φορές νιώθαμε.
Θυμάμαι τότε που πηγαίναμε  όλη η οικογένεια και βοηθούσαμε στο αλώνισμα  , καθώς δεν είχαμε την πολυτέλεια τότε αλλά ούτε και άλλη εναλλακτική για να βγάλουμε …το ψωμί μας.
Έπρεπε να θερίσουμε,  να μεταφέρουμε τα δεμάτια στο αλώνι , να αλωνίσουμε στην συνέχεια κάτω από τον καυτό ήλιο και να λιχνίσουμε.  Όλη αυτή η διαδικασία κρατούσε κάποιες ημέρες κουραστικές αλλά όμορφες και νοσταλγικές.  Αν υπήρχε εκεί κοντά και άλλο αλώνι ήταν εύκολο να συναντηθούμε με άλλα παιδιά και να ξεχαστούμε στο παιχνίδι. Το μεσημέρι  μαζευόμασταν κάτω από τη σκιά ενός μεγάλου δένδρου και τρώγαμε όλη μαζί η οικογένεια. Ήταν έτσι πεντανόστιμο το φαγητό.
Στη συνέχεια στο στρογγυλό αλώνι μας περίμεναν και πάλι τα απλωμένα στάχυα. Πάνω τους περνούσαμε πάρα πολλές φορές με τη ξυλόπορτα που έσερναν τα υποζύγια,  μέχρι να γίνουν άχυρα και καρπός.
Στη συνέχεια τα κάναμε σωρό και περιμέναμε τον απογευματινό δισκό να φυσήξει για να αρχίσουμε το λίχνισμα που θα ξεχώριζε τον καρπό από τα αχυρα. Αυτό βέβαια επαναλαμβανόταν πολλές φορές. Στο τέλος σακιάζαμε τον καρπό και τα άχυρα και πηγαίναμε στα σπίτια μας.